Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Η Τουρκία φτιάχνει πυρηνικά όπλα

Πριν από μερικούς μήνες έγινε γνωστό ότι η Υπηρεσία Πληροφοριών της Γερμανίας (Bundesnachrichtendienst – BND) κατασκόπευε την Τουρκία, καθώς δεν είναι μόνο ο πόλεμος στο Ιράκ και τη Συρία, το λαθρεμπόριο ναρκωτικών, η εμπορία ανθρώπων και οι δραστηριότητες του ΡΚΚ, που κάνουν την Τουρκία στόχο για τις Γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών. Εδώ και αρκετό καιρό, αυξάνονται οι ενδείξεις ότι η Τουρκία προσπαθεί να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 20 ετών, οι συζητήσεις μεταξύ της πυρηνικής κοινότητας σχετικά με τις αναδυόμενες πυρηνικές δυνάμεις επικεντρώνονται στο Ιράν, τη Σαουδική Αραβία, τη Βραζιλία, την Αίγυπτο, την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και την Τουρκία. Στην περίπτωση του Ιράν, τα στοιχεία εμφανίζονταν ισχυρά. Αντίθετα, στη περίπτωση της Τουρκίας υπάρχουν ασαφείς ενδείξεις.

Η πιθανότητα ενός Τουρκικού προγράμματος πυρηνικών όπλων έχει αυξηθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια. Οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες συμφωνούν ότι η Τουρκία εργάζεται για τη δημιουργία πυρηνικών πυραυλικών συστημάτων και για τα μέσα εκτόξευσής τους.

Έτσι, η Τουρκία ξεκίνησε ένα μεγάλης κλίμακας «πολιτικό» και όχι «στρατιωτικό» πυρηνικό πρόγραμμα, που δικαιολογείται από τις επείγουσες ενεργειακές ανάγκες της χώρας…

Το 2011, η Τουρκία υπέγραψε σύμβαση 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων με τη Ρωσική εταιρεία Rosatom για ένα μεγάλο σύμπλεγμα πυρηνικών αντιδραστήρων.

Το 2013, μια παρόμοια συμφωνία υπογράφτηκε με μια Ιαπωνική - Γαλλική κοινοπραξία, αυτή τη φορά αξίας άνω των 22 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ο πρόεδρος Ερντογάν στο μεταξύ ανακοίνωσε επίσης ακόμη ένα εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας, που θα κατασκευαστεί εξ ολοκλήρου εγχώρια.

Η πυρηνική ενέργεια φαίνεται να είναι μια λογική επιλογή για οικονομικά προσιτή ενέργεια που θα καλύψει εν μέρει την Τουρκική ζήτηση.

Ωστόσο, μια διεξοδική ανάλυση των συμβάσεων, αποκαλύπτει ότι τα έργα αυτά δεν είναι μόνο για τη βελτίωση του ενεργειακού εφοδιασμού της Τουρκίας.
Η Τουρκία άνοιξε την πόρτα στην πυρηνική ενέργεια για στρατιωτική χρήση.
Προτάσεις για την κατασκευή ενός αντιδραστήρα ελαφρού ύδατος συνήθως δεν αποτελούνται μόνο από μια δέσμευση για την κατασκευή της μονάδας σύμφωνα με συμφωνημένες προδιαγραφές και χρονοδιαγράμματα, αλλά και δεσμεύσεις για τη λειτουργία του συμπλέγματος για εξήντα χρόνια, για να παρέχει την απαιτούμενη ποσότητα ουρανίου χαμηλού εμπλουτισμού και να παραλαμβάνουν τις χρησιμοποιημένες ράβδων καυσίμου.

Οι προσφορές αυτές προβλήθηκαν τόσο από την Rosatom και την Ιαπωνική - Γαλλική κοινοπραξία.
Ωστόσο, και στις δύο περιπτώσεις, η Τουρκία επέμεινε ώστε η συμφωνία να μην συμπεριλαμβάνει την παροχή ουρανίου, ούτε την επιστροφή των χρησιμοποιημένων ράβδων καυσίμου.
Η Άγκυρα ήθελε να ασχοληθεί με αυτό το θέμα ξεχωριστά σε μεταγενέστερο στάδιο.

Η Τουρκία ποτέ δεν έδωσε εξήγηση για την απόφαση αυτή

Δεν είναι όμως δύσκολο να κατανοήσει κανείς την πρόθεση των Τούρκων πίσω από αυτούς τους ασυνήθιστους ελιγμούς.
Η Τουρκία θέλει να διατηρήσει τη δυνατότητα να λειτουργήσει τους αντιδραστήρες με το δικό της ουράνιο χαμηλού εμπλουτισμού και να επανεπεξεργάζεται μόνη της τις ράβδους καυσίμου.
Αυτό με τη σειρά του σημαίνει, ότι η Τουρκία προτίθεται να εμπλουτίσει ουράνιο, τουλάχιστον σε χαμηλό επίπεδο.

Η επιλογή για την παροχή ουρανίου χαμηλού βαθμού εμπλουτισμού στους 8 συμπεφωνημένους αντιδραστήρες (η Τουρκία σχεδιάζει 23 έργα στο σύνολο) δείχνει την έκταση των προσπαθειών εμπλουτισμού που η Τουρκία έχει οραματιστεί.

Η Τουρκία θέλει να ακολουθήσει τα βήματα του Ιράν.
Σύμφωνα με τον Πρόεδρο Rouhani, το Ιράν θέλει να κατασκευάσει 16 αντιδραστήρες μέχρι το 2030, οι οποίοι υποτίθεται ότι θα τροφοδοτούνται από εγχώρια εμπλουτισμένο ουράνιο, αν και ένα μεγάλο μέρος αυτού του ουρανίου χαμηλού βαθμού εμπλουτισμού, προορίζεται για υψηλό εμπλουτισμό και συνεπώς για την παραγωγή πυρηνικού καυσίμου για την κατασκευή πυρηνικών όπλων.

Η Τουρκία αρνείται κατηγορηματικά οποιαδήποτε πρόθεση για τον εμπλουτισμό ουρανίου. Ωστόσο, η Τουρκία έχει δηλώσει πολλές φορές ότι θα επιμένει σταθερά για τα «δικαιώματα» που απορρέουν από τη Συνθήκη περί μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων (NPT) και ότι θεωρεί τον εμπλουτισμό για ειρηνική χρήση ως απολύτως νόμιμο.

Το ότι η Τουρκική κυβέρνηση προσπαθεί να δικαιολογήσει την απόρριψη της τροφοδοσίας από το εξωτερικό ουρανίου χαμηλού βαθμού εμπλουτισμού, ενώ δεν ομολογεί εθνικό συμφέρον στον εμπλουτισμό, καταδεικνύεται από τη δήλωση που έκανε ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας, Τανέρ Γιλντίζ, τον Ιανουάριο του 2014.

Ο Γιλντίζ υποστήριξε, ότι η άρνηση να ρυθμιστεί συμβατικά η προμήθεια ουρανίου με τις προαναφερόμενες εταιρείες, οφειλόταν στην επιθυμία της Τουρκίας να αντιληφθεί τον πλήρη κύκλο του πυρηνικού καυσίμου.
Η εξήγηση του Γιλντίζ δεν είναι πειστική, καθώς η πυρηνική πολιτική της Τουρκίας, επίσης δείχνει να ακολουθεί τον δρόμο που ακολούθησε το Ιράν.
Ομολογεί μονάχα ό,τι υπό το φως των αποδεικτικών στοιχείων δεν μπορεί πλέον να αμφισβητηθεί!!!

Τα κίνητρα της Τουρκίας για την απόρριψη της προσφοράς συνεχούς τροφοδοσίας ουρανίου από τους Ρώσους και τους Γαλλο-Ιάπωνες επιχειρηματικούς της συνεργάτες, μπορεί να φαίνεται αμφιλεγόμενη, η απόρριψη του να επιστρέφει τις χρησιμοποιημένες ράβδους καυσίμου στις προμηθεύτριες χώρες, είναι εντελώς καταστροφική, καθώς επιτρέπει ένα και μόνο συμπέρασμα:
Η Τουρκία είναι αποφασισμένη να παράγει πλουτώνιο για την κατασκευή όπλων.

Ενώ η επανεπεξεργασία θα επιτρέπει την εκ νέου αξιοποίηση του χρησιμοποιημένου ουρανίου, μια τέτοια επιλογή είναι απλά και μόνο θεωρητική, καθώς ράβδοι καυσίμου που έχουν παραχθεί από την εκ νέου επεξεργασία του υλικού είναι πολύ πιο ακριβές από ό,τι εκείνες που γίνονται από «νέο» ουράνιο.
Για αυτό τον λόγο, η επανεπεξεργασία του αναλωμένου ουρανίου σπάνια διεξάγεται πια.

Με την απόρριψη του να επιστρέψει τις χρησιμοποιημένες ράβδους καυσίμου, η Τουρκία έχει αρχίσει την πορεία προς την δημιουργία πυρηνικής βόμβας.

Το σύνηθες αντεπιχείρημα, σύμφωνα με την οποία ο διαχωρισμός του «βρώμικου» πλουτωνίου θα απαιτούσε ένα εξελιγμένο εργοστάσιο επανεπεξεργασίας, που επί του παρόντος δεν υπάρχει στην Τουρκία, παραμένει μη πειστικό.
Μελέτες έχουν, δείξει ότι μια τέτοια εγκατάσταση μπορεί να κατασκευαστεί μέσα σε μισό χρόνο και θα έχει το μέγεθος ενός κανονικού κτιρίου γραφείων.
Επιπλέον, η διαδεδομένη πεποίθηση ότι, προκειμένου να αναπτυχθεί ένα πυρηνικό όπλο, απαιτείται πλουτώνιο για στρατιωτική χρήση με το επίπεδο μη καθαρότητας το πολύ 7%, είναι πολύ παρωχημένες.

Ήδη από το 1945, στρατηγός Groves, επικεφαλής του «Σχεδίου Μανχάταν», σημείωσε ότι λόγω της έλλειψης καθαρού πλουτωνίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες σύντομα θα αναγκαστεί να χρησιμοποιήσει υλικά με το επίπεδο μη καθαρότητας να ανέρχεται μέχρι 20%.
Το 1962, οι Ηνωμένες Πολιτείες πυροδότησαν μια βόμβα πλουτωνίου στη Νεβάδα, η οποία είχε επίπεδο μη καθαρότητας 23 %.
Τέλος, αν οι ράβδοι καυσίμου ενός αντιδραστήρα ελαφρού ύδατος δεν παραμένουν στο εσωτερικό του αντιδραστήρα για αρκετά χρόνια, το οποίο αποτελεί την οικονομικά βιώσιμη επιλογή, αλλά αφαιρούνται μετά από μόλις 6 έως 12 μήνες, ο ενδιαφερόμενος καταλήγει με πλουτώνιο κατάλληλο για στρατιωτική χρήση.

Ο Ιρανικός αντιδραστήρας Μπουσέρ προσφέρει ένα εύγλωττο παράδειγμα. Εάν ο αντιδραστήρας σταματούσε τη λειτουργία του μετά από 8 μήνες και οι ράβδοι καυσίμου αφαιρούνταν, το Ιράν θα είχε στην κατοχή του 150 κιλά πλουτωνίου με το επίπεδο μη καθαρότητας μόλις 10%, το αντίστοιχο 25 βομβών της κατηγορίας που χρησιμοποιήθηκε στο Ναγκασάκι.
Εν ολίγοις, η μετατροπή του πλουτωνίου για στρατιωτική χρήση, έχει πολλές όψεις.



Η υπόθεση ότι η Τουρκία σκοπεύει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, υποστηρίζεται επίσης από τις δραστηριότητες της χώρας να δημιουργήσει ολόκληρο τον κύκλο πυρηνικού καυσίμου.

Όπως έχει αποκαλυφθεί από μια καλά δικτυωμένη πηγή πληροφοριών, οι Γερμανικές μυστικές υπηρεσίες ανέφεραν, ότι ήδη από τον Μάιο του 2010, ο πρωθυπουργός Ερντογάν είχε ζητήσει να αρχίσει κρυφά την προετοιμασία για την κατασκευή χώρων εμπλουτισμού ουρανίου.
Συμφώνως προς αυτό, η Τουρκία έχει αρχίσει να παράγει «κίτρινο κέικ» (Yellowcake), ένα χημικώς συμπιεσμένο μετάλλευμα ουρανίου.
Το «κίτρινου κέικ» μετατρέπεται σε αέριο, το οποίο στη συνέχεια εμπλουτίζεται μέσα σε φυγοκεντρητές.

Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει γνωστό εργοστάσιο μετατροπής στην Τουρκία, αλλά σύμφωνα με την BND, η Τουρκία έχει ήδη στην κατοχή της εμπλουτισμένο ουράνιο που προέρχεται από μια πρώην σοβιετική δημοκρατία και μεταφέρθηκε λαθραία μέσω Κοσσυφοπεδίου και Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, με τη βοήθεια της Μαφίας.
Έτσι, δεν θα αποτελέσει έκπληξη αν η Τουρκία έχει ήδη συσκευές φυγοκέντρησης για τον εμπλουτισμό ουρανίου.

Η Τουρκία συμμετείχε στις δραστηριότητες του Πακιστανού πυρηνικού λαθρέμπορου, Abdul Qadeer Khan, ο οποίος μεταξύ των ετών 1987 και 2002, πούλησε χιλιάδες συσκευές φυγοκέντρησης στο Ιράν, τη Βόρεια Κορέα και τη Λιβύη. Τα ηλεκτρονικά συστήματα αυτών των φυγοκεντρητών προήλθαν από την Τουρκία. Ο Khan είχε ακόμη μελετήσει το ενδεχόμενο να μεταφέρει το σύνολο της παράνομης παραγωγικής του δυνατότητας σε φυγοκεντριστές, στην Τουρκία.

Το 1998, ο τότε αλλά και σημερινός πρωθυπουργός του Πακιστάν, Ναουάζ Σαρίφ, προσέφερε στην Τουρκία συνεργασία στον τομέα της πυρηνικής έρευνας.
Επιπλέον, εξακολουθεί να υπάρχει ένας οργανικός συνεταιρισμός μεταξύ των δύο χωρών που χρονολογείται από την εποχή της στήριξης της Τουρκίας για το πυρηνικό πρόγραμμα του Πακιστάν. 


Εκείνη την εποχή, πολλά από τα εξαρτήματα που το Πακιστάν δεν μπορούσε να αποκτήσει ανοιχτά, απεστάλησαν μέσω της Τουρκίας στο Πακιστάν.
Με αυτό το σκηνικό, δεν αποτελεί έκπληξη, όταν μυστικές υπηρεσίες αναφέρουν, ότι μέχρι σήμερα εξακολουθεί να υφίσταται μια δυναμική επιστημονική ανταλλαγή μεταξύ των δύο χωρών.



Το ερώτημα του κατά πόσον η Τουρκία έχει ήδη φυγοκεντρικές συσκευές και από πού μπορεί να προέρχονται, μπορεί πιθανώς να απαντηθεί και χωρίς την προσφυγή σε αποκαλύψεις υπηρεσιών πληροφοριών.
Ταυτόχρονα, αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει στην επίλυση ενός από τα τελευταία αινίγματα της ιστορίας της διάδοσης των πυρηνικών όπλων: Την αναζήτηση για τον «τέταρτο πελάτη» της AQ Khan.

Στα μέσα του 2003, φορτίο τμημάτων φυγοκέντρησης και εργαλεία που προορίζονται για τη Λιβύη «εξαφανίστηκαν» κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού από τη Μαλαισία μέσω Ντουμπάι, στην Τρίπολη.
Είχαν παραγγελθεί και πιθανότατα εξοφληθεί, από τον πρόεδρο Καντάφι ως μέρος μιας μεγάλης συμφωνίας για 10.000 συσκευές φυγοκέντρησης, με σκοπό να μετατρέψει τη Λιβύη σε πυρηνική δύναμη.
Ο αποστολέας του φορτίου ήταν ο A.Q. Khan, ο οποίος είχε διατάξει μια εταιρεία στη Μαλαισία να αγοράσει τα εξαρτήματα από όλο τον κόσμο και να τα στείλει στη Λιβύη.

Παρά το γεγονός ότι ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας (IAEA) προσπάθησε για χρόνια να διαλευκάνει την υπόθεση, το τι συνέβη σε αυτή την αποστολή δεν θα μπορούσε να μην διαπιστωθεί ποτέ.
Ακόμα, ο IAEA δεν θα μπορούσε να εγκαταλείψει απλώς την υπόθεση αυτή, δεδομένου ότι η εξαφάνιση αυτής της αποστολής θα μπορούσε να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: εκτός από τους τρεις γνωστούς πελάτες του AQ Khan, πρέπει να υπήρχε ακόμη ένας.
Ως εκ τούτου, πολλοί ειδικοί αναφέρονται σε έναν μυστηριώδη «τέταρτο πελάτη».

Το αίνιγμα για τον «τέταρτο πελάτη», ο οποίος φαίνεται να λειτουργεί σε ένα πυρηνικό πρόγραμμα με άκρα μυστικότητα, δεν έχει επιλυθεί, παρά το γεγονός ότι η επίλυση μοιάζει να γίνεται όλο και πιο επιτακτική.
Αν συγκρίνει κανείς τον όγκο της παραγωγής του Πακιστάν με την παραγωγή που ο Khan πουλούσε στους τρεις πελάτες του, πέρα από τις εθνικές ανάγκες του Πακιστάν, βρίσκει κανείς σημαντικές διαφορές.

Με άλλα λόγια, ο «τέταρτος πελάτης» έχει λάβει πολύ περισσότερο από ό,τι ο Khan αρχικά προόριζε για τη Λιβύη. Ο Khan, ωστόσο, παραμένει σιωπηλός. Λαμβάνοντας υπόψη αυτό, σύμφωνα με υπηρεσίες πληροφοριών, η Τουρκία έχει στην κατοχή της ένα σημαντικό αριθμό των φυγοκεντρητών άγνωστης προέλευσης και λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Χαν, λίγο πριν τεθεί σε κατ’ οίκον περιορισμό, είχε ταξιδέψει στην Τουρκία, το συμπέρασμα ότι η Τουρκία είναι ο τέταρτος πελάτης, δεν φαίνεται παρατραβηγμένο.

Ωστόσο, αυτό μπορεί να είναι μόνο ένα μέρος της ιστορίας.
Ο Khan όχι μόνο παρέδιδε φυγοκεντριστές στους πελάτες του, αλλά και σχεδιαγράμματα για τον σχεδιασμό πυρηνικών όπλων.
Η CIA ανακάλυψε και αποκάλυψε τέτοια σχέδια στη Λιβύη το 2003, που φυλάσσονταν σε ένα υπουργείο σε πλαστική σακούλα.
Κατά τη διάρκεια της διερεύνησης των πυρηνικών δραστηριοτήτων του Σαντάμ Χουσεΐν, ο IAEA βρήκε έγγραφο μίας σελίδας το 1998, που αποδείχθηκε να είναι μια ολοκληρωμένη προσφορά του Khan για να μετατρέψει το Ιράκ σε πυρηνική δύναμη εντός τριών ετών, έναντι τιμής 150 εκατομμυρίων δολαρίων. Αυτή η προσφορά ρητά αναφέρεται στην παροχή στο Ιράκ όλων των απαραίτητων εξαρτημάτων με όλα τα απαραίτητα εξαρτήματα και σχεδιαγράμματα για την κατασκευή πυρηνικών όπλων.

Αν η Τουρκία ήταν όντως ο «τέταρτος πελάτης» του Πακιστανικού πυρηνικού δικτύου λαθρεμπορίας, πρέπει κανείς να υποθέσει ότι η χώρα έχει πλέον στην κατοχή της όλα τα έγγραφα που είναι απαραίτητα για να φτιάξει μια πυρηνική βόμβα.

Ακόμα κι αν η Τουρκία δεν ήταν ο τέταρτος πελάτης, πρέπει κανείς να υποθέσει ότι, δεδομένης της μακράς συνεργασίας για την παραγωγή φυγοκεντριστών, ο Khan συμβούλευσε τον συνεργάτη του, όχι μόνο για το πώς να χρησιμοποιεί συσκευές φυγοκέντρησης, αλλά και στη διαδικασία μετατροπής για χρήση για στρατιωτικούς σκοπούς (weaponization).

Δεδομένων των ασαφειών γύρω από το επίπεδο της πυρηνικής τεχνογνωσίας των Τούρκων επιστημόνων, παραμένει δύσκολο να προσφερθούν σαφή στοιχεία αναφορικά με την τρέχουσα κατάσταση των πυρηνικών δραστηριοτήτων της Τουρκίας.



Αυτό που φαίνεται ανησυχητικό, ωστόσο, είναι δηλώσεις από κύκλους των μυστικών υπηρεσιών σχετικά με ένα προχωρημένο πυρηνικό πρόγραμμα.

Σύμφωνα με ορισμένες πηγές,
στις 15 Μαρτίου 2010, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου ενημέρωσε τον Έλληνα Πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου, ότι η Τουρκία θα μπορούσε να γίνει πυρηνική δύναμη όποτε το αποφάσιζε.

Άλλο ένα έμμεσο αποδεικτικό στοιχείο για την ύπαρξη Τουρκικού προγράμματος πυρηνικών όπλων είναι το πυραυλικό πρόγραμμα της Άγκυρας.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η Τουρκία φαινόταν ικανοποιημένη με την ανάπτυξη πυραύλων μικρού βεληνεκούς, με εμβέλεια έως και 150 χιλιομέτρων. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, διάφορες δημόσιες δηλώσεις υποδεικνύουν αλλαγή πορείας.

Πολύ δημοσιότητα δόθηκε σε μια δήλωση του Δεκεμβρίου 2011 από τον πρόεδρο Ερντογάν, ιδίως το αίτημά του προς την τουρκική αμυντική βιομηχανία να αναπτύξει πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς.
Ενώ τα τουρκικά ΜΜΕ ερμήνευσαν τη δήλωση του Ερντογάν ως έκκληση ανάπτυξης διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων, δεν ήταν σαφές αν ο πρόεδρος πραγματικά σκεπτόταν με αυτούς τους όρους.
Ωστόσο, δύο μήνες αργότερα, η Τουρκία φαίνεται να έχει ξεκινήσει την ανάπτυξη ενός πυραύλου μεσαίου βεληνεκούς της τάξης των 2500 χιλιομέτρων.
Το 2012, η Τουρκία δοκίμασε έναν πύραυλο με βεληνεκές 1500 χιλιομέτρων και έγινε επίσης γνωστό ότι ο πύραυλος με βεληνεκές 2500 χιλιομέτρων θα καταστεί επιχειρησιακός μέχρι το 2015.

Ακόμα και αν η Τουρκία δεν θα είναι σε θέση να τηρήσει αυτές τις προθεσμίες, η πρόθεσή της να αναπτύξει πυραύλους μέσου βεληνεκούς είναι σαφής.
Αυτό θέτει το ερώτημα ως προς τη στρατηγική λογική των όπλων αυτών.
Η απάντηση είναι αρκετά απλή:
Πύραυλοι μέσου βεληνεκούς έχουν νόημα μόνο αν μεταφέρουν πυρηνικό φορτίο.
Έτσι, η ανάπτυξη εκ μέρους της Τουρκίας πυραύλων μέσου ή μεγάλου βεληνεκούς, μπορεί να εξηγηθεί μόνο στο πλαίσιο ενός προγράμματος πυρηνικών όπλων.
Με λίγα λόγια, η επιθυμία της Τουρκίας να κατασκευάσει πυραύλους μεγαλυτέρου βεληνεκούς, είναι ισχυρή απόδειξη για την ύπαρξη πυρηνικού προγράμματος!



Αλλά ποιες είναι οι απόψεις της πολιτικής ηγεσίας της Τουρκίας για το θέμα αυτό;
Δεν υπάρχουν βέβαια δημόσιες δηλώσεις που να επιχειρηματολογούν υπέρ ενός εθνικού στρατιωτικού πυρηνικού προγράμματος.
Ωστόσο, ορισμένες δηλώσεις μπορούν να ερμηνευθούν ως στοχευμένες δηλώσεις προθέσεων.

Τον Αύγουστο του 2011, ο πρεσβευτής της Τουρκίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, Ναμίκ Ταν, δήλωσε: «Δεν μπορούμε να ανεχτούμε ότι το Ιράν αποκτά πυρηνικά όπλα». Η θέση αυτή έγινε πιο συγκεκριμένη το 2013 από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Αμπντουλάχ Γκιουλ.
Σε συνέντευξή του στην επιθεώρηση «Foreign Affairs», ο Γκιουλ είπε ότι «η Τουρκία δεν θα επιτρέψει ότι μια γειτονική χώρα έχει όπλα που η ίδια δεν έχει».

Δεδομένου ότι θα πρέπει να είναι σαφές τώρα στους Τούρκους πολιτικούς, ότι το Ιράν, ανεξάρτητα από τη συμφωνία με το P5+1, θα συνεχίσει να προωθεί ένα πυρηνικό πρόγραμμα, δεν έχει νόημα πια να εξαρτά το δικό του.
Εγχώρια εμπόδια εμφανίζονται αμελητέα: Σε μια δημοσκόπηση του 2012, το 54% των 1.500 ανθρώπων που ρωτήθηκαν ήταν υπέρ των Τουρκικών πυρηνικών, αν το Ιράν πυρηνικοποιηθεί.

Λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις εξελίξεις, καθίσταται σαφές για ποιον λόγο η Τουρκία είναι ένας νόμιμος στόχος για τις Γερμανικές μυστικές υπηρεσίες.
Ένας σύμμαχος στο ΝΑΤΟ που δείχνει να οραματίζεται όλο και περισσότερο τον ρόλο του ως ένας εξοπλισμένος με πυρηνικά περιφερειακός ισχυρός «παίκτης», είναι μια εξέλιξη τεράστιας σημασίας, που η Γερμανία δεν έχει την πολυτέλεια να αγνοήσει.

Λαμβάνοντας υπόψη το όραμα του Ερντογάν για μια Τουρκία με αυτοπεποίθηση, διεκδικητική και δυνητικά ανεξάρτητη περιφερειακή ηγετική δύναμη στη Μέση Ανατολή και δεδομένης της ύπαρξης μιας δεδομένης (Ισραήλ) και μιας αναδυόμενης πυρηνική δύναμης (Ιράν), η Τουρκία δεν έχει καμία πραγματική εναλλακτική λύση, από το να αποκτήσει επίσης πυρηνικά όπλα.
Αν η Τουρκία δεν επιλέξει τα πυρηνικά όπλα, θα παραμείνει δεύτερης κατηγορίας δύναμη, μια θέση την οποία ο Ερντογάν δεν μπορεί και δεν προτίθεται να δεχθεί.

Το άρθρο γράφτηκε από τον Hans Rühle για το The National Interest.
Ο Hans Rühle είναι πρώην επικεφαλής Σχεδιασμού του Γερμανικού Υπουργείου Άμυνας και δημοσιεύει τακτικά αναλύσεις σε θέματα ασφάλειας και άμυνας.
Η πρώτη απόδοση του άρθρου στα Ελληνικά έγινε από το defence-point.gr.
Το άρθρο που διαβάσατε αποτελεί ελαφρά τροποποίηση, ώστε να είναι πιο κατανοητό και ευανάγνωστο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου